10-10-11
'De hel in New York' en 'De oversteek' straks op de planken
Bloemspeling
Vorig jaar was ik samen met Dirk Bracke te gast op de jaarlijkse literaire dag van het VTI in Ieper.
Achteraf gingen we samen naar OC De Stekke in Moorsele.
Een groep jongeren onder leiding van regisseur Jan Vanaudenaerde bracht er een bloemspeling uit het werk van Dirks boeken.
We waren beiden onder de indruk van wat we op de planken zagen.
De vele thema's uit diverse boeken van Dirk Bracke werden schetsmatig op de planken gebracht en de vele verhaallijnen liepen op het einde mooi in elkaar.
Knappe prestatie!
Ik was heel trots en blij toen regisseur Jan Vanaudenaerde me onlangs liet weten dat ik de auteur voor Bloemspeling 2012 ben.
Jan koos mijn twee New York-boeken uit voor een theaterbewerking.
Wat brengt een jongen van ca. 15 jaar in New York - dat is de invalshoek voor de benadering.
Niet alleen jongeren, maar ook volwassen spelers kunnen deelnemen.
Ook enkele dansers worden ingepast in het geheel.
Ik ben ontzettend benieuwd!
Opvoeringen op 27 en 30 april in OC De Stekke Moorsele en op 16 mei in CC Guldenberg Wevelgem.
Code
'Bloemspeling' is een intiaitief van vzw Code.
Code geeft mensen, met veel, weinig of geen ervaring, de kans om te acteren.
De acteurs gaan aan de slag met de teksten uit het oeuvre van een romanschrijver.
Na een tiental repetities brengen ze een toonmoment voor het grote publiek.
CODE vzw zorgt voor een regisseur en de nodige ondersteuning om tot resultaat te komen.
Een aantal bekende Vlaamse auteurs gaven reeds de toestemming om uit hun oeuvre te putten (Kristien Hemmerechts, Tom Lanoye, Herman Brusselmans, Jos Vandeloo, Dirk Bracke).
Voor 2012 gaan we in zee met jeugdauteur Koen D'haene.
Meer info over Bloemspeling? vzw Code
Meer info in over Bloemspeling 2012 in Wevelgem? cultuurcentrum Wevelgem
Bekijk hier de oproep van regisseur Jan Vanaudenaerde voor deelname aan Bloemspeling 2011...
http://www.youtube.com/watch?v=-0e2HQ-eQSM
19:48
Gepost door Koen
in Jeugdliteratuur, Theater |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| 
Facebook
|
27-01-11
Leuke reacties
Er verschenen de voorbije maanden veel leuke reacties op 'Gek van een eiland'! Soms krijgen recensenten (zij die over boeken schrijven in kranten of tijdschriften) wel eens een veeg uit de pan omdat ze het boek wéér niet hebben begrepen, maar dat is niet altijd terecht! Vaak hebben de critici het boek wél begrepen en geven ze een mooie beoordeling en bespreking van het verhaal.
Het doet altijd deugd een bespreking te lezen van iemand die het boek boek heeft gelezen zoals ik het wou schrijven...
Hilde de Boeck op de recensiewebiste 'Pluizer' bijvoorbeeld:
Wout gaat met zijn moeder een weekje naar het Friese eiland Terschelling. Het zou een ontspannende reis moeten worden, na een voor hen beiden verdrietige periode. Wouts papa heeft hen verlaten en is bij zijn vriendin in Rio de Janeiro gaan wonen. Wout mist hem erg maar mama mijdt liever dit onderwerp en is boos op papa. Wanneer ze aankomen in het vakantiehuisje doet Martje, de eigenares, heel vreemd en kortaf tegen hen. In tegenstelling tot haar mooie dochter Johanna. Wout heeft onmiddelijk aandacht voor haar. Wout ontdekt dat de verhouding tussen Martje en Johanna totaal het tegenovergestelde is van zijn verhouding tot zijn moeder. Wout en mama zijn echte vrienden en Wout heeft de indruk dat Martje haar dochter haat. Wout gaat geregeld op stap met Johanna, die hem het eiland toont. Mama is zelfs een beetje jaloers. Wout moet stilletjesaan een beetje afstand nemen van z'n moeder, hoe moeilijk dat ook is. Johanna vertelt aan Wout hoe het eigenlijk komt dat haar verhouding met Martje zo slecht is: na het verongelukken van haar zoon heeft ze Johanna geadopteerd maar Johanna kan nooit zijn plaats innemen. Bovendien lijkt Wout sprekend op haar zoon. Vandaar dat Wout geregeld gevolgd werd door Martje. Wout probeert Martje te helpen in het verwerken van het verdriet en ook Johanna een plaats te geven in Martjes hart.
Wout neemt ons mee naar prachtige plaatsen op het eiland. Het lijkt alsof je zelf deze plaatsen ontdekt. Je kan je als lezer een mooi beeld vormen van het eiland. De Friese zinnen die Martje nog gebruikt, vind je achteraan in het boek vertaald terug. In het verhaal wordt verwezen naar andere geschiedenissen en vertellingen over het eiland. Het verhaal van de heks Ritskemoei en haar zoon Sjoerd lijkt sterk op het leven van Martje. Dit is de legende waarop het boek gebaseerd is. Je vindt het terug achteraan in het boek. Deze aangrijpende jeugdroman is een verhaal van en vol verhalen.
Of Dettie op 'Leestafel', een recensiewebsite uit Nederland:
Wout gaat met zijn moeder een weekje op vakantie naar Terschelling. Het is een zwaar jaar geweest. Vlak voor Kerstmis verdween zijn vader plotseling naar Rio de Janeiro. Hij had een vriendin en ging bij haar wonen. Wout heeft daarna niets meer van zijn vader gehoord.
Aanvankelijk waren zijn moeder en hij kapot van verdriet maar op een dag gooide zijn moeder het roer om. Pa was een egoïst, nu zijn zij aan de beurt. Ze ging samen met vriendinnen of met Wout naar de film of naar het theater en daarna lekker wat drinken ergens. Wout kan goed met zijn moeder opschieten, ze plagen elkaar veel en kunnen ook erg lachen met zijn tweeën. En nu gaan ze naar Terschelling. Wout heeft het verdiend vindt zijn moeder.
Als ze aankomen doet de eigenaresse van het vakantiehuisje, Martje, heel raar en stug tegen hun tweeën. Gelukkig is haar dochter Johanna veel leuker, Wout vindt haar zelfs érg leuk. Maar Johanna en Martje zijn tegen elkaar helemaal niet aardig, sterker nog, zij hebben constant ruzie.
Maar Wout en Johanna kunnen prima met elkaar opschieten. Tijdens een wandeling vertelt Johanna aan Wout hoe het komt dat zij zulke problemen met Martje heeft en Wout vertelt Johanna over zijn vader. Hoe moeilijk hij het er mee heeft dat z'n vader weg is en gek genoeg denkt hij op het eiland veel meer aan hem dan thuis. Johanna vindt het idioot dat zijn vader niets meer van zich laat horen.
Ondertussen is Wout stapelverliefd op Johanna en wil hij steeds bij haar zijn, tot teleurstelling van zijn moeder die had verwacht dat ze alles samen zouden doen. Wout neemt voor haar een beetje de plaats van haar man in en Wout wil meer vrijheid, wat losser met zijn moeder omgaan, hoe leuk en hip ze ook is.
Na die week is er veel veranderd voor de vier mensen. De ontspannen leuke vakantie pakte heel anders uit maar heeft wel dingen open gegooid en bespreekbaar gemaakt.
Het is een verhaal dat je af en toe verrast. Je verwacht bepaalde reacties van de personages en die zijn juist net anders dan je denkt. Koen D'Haene beschrijft het eiland zelf ook op een mooie manier, je zou er zo naar toe willen.
Achterin het boek staan verwijzingen naar boeken waar personages in voorkomen die D'Haene ook gebruikt heeft voor dit boek. Ook gebruikt hij enkele legendes over de Friese Waddeneilanden in zijn verhaal en natuurlijk komt de Terschellingse zanger Hessel in het boek voor.
Er gebeurt erg veel, er worden diverse thema's aangesneden, in mijn ogen een beetje te veel. Hoofdthema's waren afscheid nemen, aanvaarden, loslaten maar ook verliefdheid en' houden van' en de natuur speelden een belangrijke rol.
Al met al wel een mooi verhaal.
Of
21:22
Gepost door Koen
in Gek van een eiland |
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Facebook
|
24-09-10
Skrivn in 't Wevelgems
Wat haat ik de titel van dit blogje!
Maar hij vertelt nu eenmaal het best waarover ik het wil hebben. En samen met de eerste zin is dit een fameus statement.
Ik werkte zopas de redactie van een tijdschriftnummer over Willem Vermandere af (VWS-cahier 260). Het werd geschreven door Hedwig Speliers. De dichter-criticus kende ik uit mijn studententijd. Zijn polemische kritieken en strenge literatuuroordeel bezorgden me het beeld van een hardvochtig en verzuurd man. Niets daarvan: het was erg prettig samenwerken met Speliers, al beperkte onze samenwerking zich tot druk mailverkeer en twee telefoongesprekjes.
Hedwig werkte een tijdje samen met Willem Vermandere en werd een trouwe vriend en groot bewonderaar. Hij schreef een mooie tekst voor het VWS-cahier. Hij schept het beeld van een groot artiest: Willem de zanger, de dichter, de verteller, de muzikant, de beeldhouwer. Uit de tekst blijkt dat voor Willem vooral dat laatste erg belangrijk is, ook al is hij zoveel succesvoller als zanger.
Willem Vermandere groeide op in Lauwe, voor mij is dat het dorp aan de overkant van de Leie. We spraken als kind dus dezelfde taal, ook al zorgde de Leie voor een obstakel en wijken die van Lauwe qua uitspraak wel eens af van het Algemeen Wevelgems. Luister maar hoe we aan beide oevers van de rivier 'kerk' of 'kaarten' uitspreken. Schitterend toch, die taalvariatie? Vind ik ook, maar je moet er volgens mij niet mee koketteren in liedjes en versjes.
Ja, ik ben fervent voorstander van het Algemeen Nederlands. Dialect of standaardtaal... het is een item dat dezer jaren vaak opduikt in opiniestukken. Guido Gezelle hebben we van ons afgeschud, zijn zingende adepten plaatsen we op een voetstuk. Flip Kowlier zingt in het Izegems, Axl Peleman in het Antwerps, Wannes Cappelle in het Wevelgems...
Wannes... Die woonde nog dichter bij mij. Vanuit het huis waar ik nu al meer dan twntig jaar woon zie ik zijn geboortehuis. Ik kom er elke dag minstens vier keer voorbij. Jaren geleden hoorde ik vaak heerlijk pianospel en een zingende jongen. Wannes-in-wording. Wannes die opkeek naar Willem Vermandere en nu in zijn traditie verder werkt. Het rockt wat meer, maar het zijn dezelfde teksten. Over de spelletjes op de schoolspeelplaats, het huis van zijn ouders, de hebzucht van de mensen. Willem heeft het wel eens over God en de priesters, Wannes meer over liefde en de meisjes. Goed zo.
Wannes is minstens even sympathiek als Willem. Ik zag hem onlangs nog op een benefietvoorstelling voor de slachtoffers van de watersnoodramp in Pakistan. Natuurlijk wou hij komen en hij bracht een fijn akoestisch optreden. Of het huis van zijn vader er nog altijd staat, vroeg hij zich zingend af. Dat weet je toch zelf wel, Wannes, dacht ik ... Als je uit het station komt, eerst de school, dan even naar links... Maar om die anekdotiek gaat het ook in zijn liedjes niet. Schitterend artiest, zonder meer, en een toffe gast.
De taal waarin Wannes zingt varieert maximaal honderd meter van de taal waarin ik overdag spreek. En toch ben ik daar niet onverdeeld gelukkig om. Waarom niet in de standaardtaal zingen? Wannes werkt momenteel een succesrijke theatertournee in Nederland af. Daar ben ik veel blijer om. Maar tegelijk maakt het me een klein beetje bang. Als het maar niet komt doordat ze hem niet begrijpen. Zijn taaltje zo koddig vinden. Zijn uitspraak zo exotisch. Zijn présence zo stuntelig. Wat zijn ze toch sympathiek, die zingende Vlamingen.
Ik weet het wel: 'Blanche en zijn peird' of 'Cowboy en indiaan' in het Algemeen Nederlands, dat lukt niet. Maar Vermanderes 'Kasteel van schelpjes en zand' en Cappelles 'Keuning van de jacht': het zijn verpletterend mooie liedjes die perfect in het Nederlands hadden gekund. Hetzelfde gevoel, hetzelfde effect en evenveel nostalgie nastreven in een taal die ze ook aan de andere kant van de Schelde, de Maas of het Albertkanaal begrijpen... Of de Moerdijk. Toch maar eens proberen?
Uitsmijter...
Toen ik jaren geleden voor het eerst Kowlier hoorde, verwarde ik hem met de Zuid-Afrikaanse Johannes Kerkorrel. De klanken klonken vertrouwd, maar ik begreep de woorden niet. Ook in Izegem spreken ze Wevelgems, maar ik moet de woorden eerst eens kunnen lezen vooraleer ik snap waarover hij zingt.
Klaas Delrue komt ook uit de streek, een gemeente verder dan Lauwe... Zijn Yevgueni mag dan lichtvoetiger liedjes zingen, ik begrijp perfect waarover hij het heeft. Zonder handleiding. Makkelijk toch?
Luister naar 'Keuning van de jacht'
11:16
Gepost door Koen
in Muziek, Taal |
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Tags: wannes cappelle, willem vermandere, flip kowlier, yevgueni, vws | Facebook
|